Πέμπτη, 6 Ιανουαρίου 2011

Χαμένο Τίποτα


Στα ουρλιαχτά της μίας μοιραίας πτώσης
Φιλί γλυκό μου έδωσες στο στόμα
Χωρίς αρχή και τέλος δεν υπάρχεις
Απλά σου είπα πως στο τίποτα θα λιώσεις

Στην επικείμενη γωνία των χεριών σου
Κλείνεις την αγκαλιά σου να με πνίξεις
Με ανταλλάξιμο τον γδούπο του κορμιού σου
Από την φλόγα του αναπτήρα να ελπίζεις

Σε δυο γραμμές τσαλακωμένων σεντονιών γυρνώ
Σαν εθισμένη θιασώτης σε ζήτω
Είπες το άδικο μου είναι το σκληρό
Σε ένα άδειο τίποτα απλά μου λείπεις σ αγαπώ

Κοσμογονία στον τίποτα κι ύστερα πέφτεις
Επιθυμίες μας τις έβαλες στον στόχο
Κάναμε λάθος κι απ το μηδέν ανασαλεύεις
Καλό σαν παραμύθι όμως δεν έχει δράκο…


Ποτέ δεν κοίταξα γαλήνια..

2 σχόλια:

  1. Στιγμούλα τώρα σε βρήκα.
    Καλή συνέχεια φιλιά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μέσα μας είναι ο Δράκος.. Με τ’ Όνειρο παρέα..

    Φως μες στο σκοτάδι, και σκοτάδι μέσα στο Φως..

    Αυτό είμαστε στη διάσταση αυτή..

    Το μεγαλείο μαζί με το τραγικό παρέα..

    Και το «κοσμικό αστείο» είναι πως κανένα να νικήσει δεν μπορεί..

    Μόνο ισορροπία να έχουν μπορούν, και να αναζητούν εκείνη, που τη λύτρωση κι ίσως τη διέξοδο, για την πύλη της Ου-τοπίας τους να βρουν..

    Την Αρμονία..

    Να είσαι καλά Στιγμή, χαίρομαι που σε συναντώ κι εδώ..

    ΑπάντησηΔιαγραφή